وَالْمُحْصَنَاتُ مِنَ النِّسَاءِ إِلَّا مَا مَلَكَتْ أَيْمَانُكُمْ كِتَابَ اللَّهِ عَلَيْكُمْ وَأُحِلَّ لَكُمْ مَا وَرَاءَ ذَلِكُمْ أَنْ تَبْتَغُوا بِأَمْوَالِكُمْ مُحْصِنِينَ غَيْرَ مُسَافِحِينَ فَمَا اسْتَمْتَعْتُمْ بِهِ مِنْهُنَّ فَآَتُوهُنَّ أُجُورَهُنَّ فَرِيضَةً وَلَا جُنَاحَ عَلَيْكُمْ فِيمَا تَرَاضَيْتُمْ بِهِ مِنْ بَعْدِ الْفَرِيضَةِ إِنَّ اللَّهَ كَانَ عَلِيمًا حَكِيمًا ( 24 ) وزنانِ شوهردار [ نيز بر شما حرام شده است ] به استثناى زنانى كه مالك آنان شده‌ايد [ اين ] فريضهء الهى است كه بر شما مقرر گرديده است . وغير از اين [ زنانِ نامبرده ] ، براي شما حلال است كه [ زنان ديگر را ] به وسيله أموال خود طلب كنيد - در صورتي كه پاكدامن باشيد وزناكار نباشيد - وزنانى را كه مُتعه كرده‌ايد ، مَهرشان را به عنوان فريضه‌اى به آنان بدهيد ، وبر شما گناهى نيست كه پس از [ تعيين مبلغ ] مقرّر ، با يكديگر توافق كنيد [ كه مدت عقد يا مَهر را كم يا زياد كنيد ] مسلماً خداوند داناى حكيم است . ( 24 )